Nalepiński Tadeusz (9 I 1885 Łódź - 13 XI 1918 Berno, Szwajcaria). Poeta, prozaik, krytyk lit.; studia na UJ (1906) i w Pradze (dr filozofii 1907). Bywał często w Zakopanem, gdzie stykał się ze Stanisławem Witkiewiczem i jakiś czas przyjaźnił się z jego synem Stanisławem Ignacym (późniejszy Witkacy). Po Tatrach wędrował m.in. z Tadeuszem Micińskim, Andrzejem Strugiem i Witkacym.

Tatry pojawiają się często w twórczości N. W mistycznym poemacie o pol. problematyce niepodległościowej, Chrzest (Kr.1910), Tatry przewijają się poprzez wszystkie trzy jego rapsody, zwł. w drugim: W Tatrach . W zbiorze nowel Śpiewnik rozdarty (Wa.1913) akcja jednej, Wiatr halny, rozgrywa się w Zakopanem, a w zbiorze Kazia (Wa.1919) nowela Homo nactus ma za tło tatrzańskie Ciemne Smreczyny.

Kilka artykułów N. poświęcił twórczości Micińskiego, m.in. jego powieści Nietota ("Krytyka" 1910, nr 4 i 5). W szkicach o literaturze pol., ogłaszanych w ros. czasopiśmie "Wiestnik Jewropy", pisał m.in. o S. Witkiewiczu (1909, nr 10) i o Micińskim.

N. dużo podróżował po Europie, był też w Islandii i pisał o tym. W czasie I wojny świat. był krótko w Legionach Polskich, po czym z powodu choroby wyjechał do Włoch i Szwajcarii. Witkacy w swej młodzieńczej powieści 622 upadki Bunga wprowadził go jako Teodora Buhaja, poetę.

Lit. - "PSB" 22, 1977 (Anna Micińska). - "LP-PE" 2, 1987 (Jerzy Poradecki). - "Twórczość" 1988, nr 11 (Hanna Nalepińska-Pieczarkowska).

---