Z Katarzyną Bachledą Curuś, brązową medalistką z Vancouver, rozmawia Łukasz Bobek

Czy zdobycie olimpijskiego medalu można porównać do czegokolwiek?

Do niczego nie można tego porównać. I tak naprawdę stojąc na podium olimpijskim nie ma to większego znaczenia jakiego koloru jest to medal.

Jednak żeby stanąć na podium, trzeba konkretnie popracować...

To praktycznie dwadzieścia lat pracy. Zaczęłam jeździć na łyżwach jako dziesięcioletnia dziewczynka, a takiego profesjonalnego treningu mam za sobą dwanaście lat. To jest ogrom pracy, a medal to jej docenienie i wielka nagroda dla zawodnika.

Była Pani też na wcześniejszych olimpiadach.

Ta zdecydowanie jest najszczęśliwsza. Miło natomiast wspominam igrzyska w Turynie, w Salt Lakę City. Na tamtych zawodach miałam się „otrzaskać". Olimpiady nie można porównać do innych zawodów. Tutaj faworyci zawodzą. Jest potworna presja otoczenia, mediów, wyniku. Nawet doskonali sportowcy sobie z tym nie radzą, choć współpracują ze sztabem psychologów. Nie miałyśmy takich możliwości. Może po tym sukcesie stworzy się taki sztab ludzi, którzy pomogą nam przygotować się do olimpiady w Soczi.

Kiedy uwierzyłyście, że zdobędziecie medal?

Na początku nie liczyłyśmy na medal. Na igrzyskach startuje osiem drużyn, a myśmy się zakwalifikowały z ósmym czasem. I udało nam się zdobyć medal. To ogromny sukces. W medal uwierzyłyśmy po półfinale z Japonią. Miałyśmy drugi czas. Wtedy powiedziałam do dziewczyn, że głupio byłoby być czwartym z drugim czasem kwalifikacyjnym. Wtedy uwierzyłyśmy, że rzeczywiście jest to do zrobienia.

W Zakopanem jest nowy tor lodowy. Czy będzie tutaj kiedyś trenowała kadra?

My tu trenujemy. Ale warunki do trenowania są, gdy jest ładna pogoda. Warunki bowiem na tym lodzie są wspaniałe. Ten lód jest świetny. Natomiast nie można tutaj trenować podczas piętnastostopniowego mrozu. Wtedy trzeba iść do hali, gdzie jest temperatura plus piętnaście. Trzeba wybrać - albo ubrać się grubo i nie móc się ruszać, albo ubrać się cienko i spędzić na torze dziesięć, piętnaście minut. Nie można porównywać warunków do tych, jakie mają zawodnicy posiadający halę w swoich krajach. Tym medalem udowodniłyśmy, że coś jest możliwe. Jeżeli tylko będzie to napęd do wybudowania hali, to super. Chciałabym, aby hala powstała tutaj, w Zakopanem, bo byłaby to hala konkurencyjna w Europie. Tutaj można by uzyskiwać bardzo szybkie wyniki, nie tak jak na nizinach - w halach takich jak w Warszawie nie da się szybko jeździć.

(łb)