Pustelnia św. Brata Alberta

    W północnej części ogrodu klasztornego sióstr albertynek na Kalatówkach znajduje się niewielki drewniany budynek, nazywany Pustelnią Brata Alberta. Wybudowany został w 1901 r. jako pomieszczenie dla księży, którzy odprawiali msze święte w pobliskiej kaplicy. Umieszczono tam także celę dla założyciela zakonu, który często przybywał z Krakowa na Kalatówki na wypoczynek, i do pracy. Obecnie w chatce urządzona jest Izba Pamięci po św. Bracie Albercie (otworzona w 1970 r.).

    Zgodnie z regułami zakonu, domek Brata Alberta jest bardzo skromny: składa się z dwóch izb i niewielkiego poddasza. Z wąskiego ganku wchodzimy do maleńkiego korytarzyka, z którego oglądamy celę, zajmowaną przez Adama Chmielowskiego. Wypełnia ją niemal w całości wąska prycza, pod którą widzimy zakonne trepy Brata Alberta. Sąsiedni, nieco większy pokoik, pozwala na zapoznanie się z bujnym życiorysem założyciela zakonu, z jego dziełami malarskimi, publikacjami na jego temat. Tam można też zaopatrzyć się w książki, obrazki, kartki pocztowe.

    Przy ścieżce do kaplicy znajduje się mała studzienka, na obudowie której umieścił Brat Albert obrazek Matki Bożej Częstochowskiej oraz starożytną modlitwę franciszkańską "Bogu chwała".

    6 czerwca 1997 r. Pustelnię nawiedził wielki czciciel Krakowskiego Biedaczyny Ojciec Święty Jan Paweł II, podczas pielgrzymki do Ojczyzny, po beatyfikacji S. Bernardyny Jabłońskiej pod Wielką Krokwią.

    Adam Chmielowski (1845-1916), dawny malarz i żołnierz antyrosyjskiego Powstania Styczniowego, dziś znany jako święty Brat Albert. Ranny w Powstaniu Styczniowym (stracił nogę), od 1864 r. studiował malarstwo (Paryż, Warszawa, Monachium). W 1887 r. wstąpił do zakonu franciszkańskiego, z grupą zakonników (albertyni) rozpoczął pracę wśród ludzi z marginesu społecznego w Krakowie. W Zakopanem bywał od początku lat 80-tych, w 1888 r. wraz z kilkoma zakonnikami wybudował wg proj. St. Witkiewicza drewniany klasztor na Kalatówkach. Albertyni wraz z Chmielowskim pracowali fizycznie przy budowie kolei zakopiańskiej, drogi do Morskiego Oka (dziś Oswalda Balzera), ścieżki turystycznej do Czarnego Stawu i pensjonatu "Stamary", zajmowali się też oprawą książek. W 1983 beatyfikowany przez Jana Pawła II, w 1989 kanonizowany.