Raptawicka

Długość: ok. 150 m · Deniwelacja: ok. 15 m · Wysokość: ok. 1146 i 1151 m n.p.m.

Otwór główny ma średnicę 3 metrów. Nad nim znajduje się mały otworek prowadzący do dwóch studzienek wypadających w stropie jaskini. Otwór główny prowadzi w dół progiem 4 m wysokości ubezpieczonym stalową drabiną do obszernej sali o wysokości ok. 10 m. Z sali tej w prawo prowadzi w dół długi na 30 m ślepy korytarz z boczną szczeliną. W lewo znajduje się również opadający w dół korytarz o długości 20 m. W jego końcowej części można przedostać się do ciasnej szczeliny o równoległym do korytarza przebiegu. Główny ciąg prowadzi na wprost do następnej sali, z której biegną w lewo dwa łączące się korytarze. Dalej na wprost można przedostać się przez ciasny przełaz do kolejnego obszernego korytarza z kapliczką na ścianie.

Jaskinia ma charakter zawaliskowy. Pod otworem utworzył się stożek nasypowy. W jaskini występują otoczaki wapienne, a w końcowej części piasek i żwir. W namulisku znaleziono kości zwierząt plejstoceńskich. Wilgotność jest zmienna. Cyrkulacja powietrza i rozkład temperatur pozwalają postawić hipotezę, ze jaskinia ta stanowi górny otwór systemu Jaskini Mylnej.

Historia

Jaskinia znana była od dawna. Od czasu doprowadzenia ścieżki do Jaskini Mylnej w 1886 r. była licznie odwiedzana. Pierwszy jej opis i plan opublikował Jan Gwalbert Pawlikowski w 1887 r., od tego czasu drogę opisują wszystkie przewodniki tatrzańskie.

Obszerna jaskinia pasująca do stereotypowego wyobrażenia turystów o "grocie". Ciekawe dojście, ładna lokalizacja otworu i rozmiary sal po których można nieco pochodzić, sprawiają, że jest to ciekawy cel wycieczki. (Gdyby jeszcze "turyści" powstrzymali się od pozostawiania w różnych, często smrodliwych "atrakcji")

Źródło: Sopocki Klub Taternictwa Jaskiniowego - www.sktj.pl